Taylor Swift

“don’t want no other shade of blue but you.” ik vind dit zo’n mooie en verdrietige manier om liefde te beschrijven. van iemand houden die zelf niet gelukkig is, en merken dat hun verdriet ook een beetje van jou wordt. niet omdat diegene dat van je verwacht, maar omdat het moeilijk is om iemand van wie je houdt zo te zien worstelen. soms voelt het alsof je hun verdriet met je meedraagt, ook op momenten dat je zelf gelukkig bent. en hoe zwaar dat soms ook kan zijn, je zou nog steeds voor die persoon kiezen. je zou alleen willen dat je wat van hun pijn kon wegnemen. “you knew you won, so what’s the point of keeping score?” ik vind het zo pijnlijk wanneer iemand precies weet hoeveel diegene je al heeft gekwetst, maar toch doorgaat. alsof het niet genoeg is dat je al verdrietig bent of dat iemand je al helemaal naar beneden heeft gehaald. dan vraag je je gewoon af wat diegene er nog uit probeert te halen. je hebt me al pijn gedaan, je weet dat je me hebt geraakt. wat wil je dan nog meer?

so long, london is voor mij een van taylors pijnlijkste nummers. over zo hard proberen iemand vast te houden dat je jezelf kwijtraakt. over iemand die je eerst zo gelukkig maakte, maar je daarna zoveel verdriet gaf dat zelfs de mooie herinneringen vervaagden. ik ben boos om de tijd en de versie van mezelf die ik ben kwijtgeraakt. maar het nummer gaat voor mij ook over acceptatie. iets kan ooit heel mooi zijn geweest, zonder dat het voor altijd goed voor je was. soms is weggaan jezelf redden.