First Light - Hozier

“could this be how every day begins?”

ik vind dit zo’n mooie maar tegelijkertijd ook verdrietige manier om te beschrijven hoe het voelt wanneer je na een lange moeilijke periode eindelijk weer gelukkig begint te worden. wanneer je zo gewend bent geraakt aan verdriet en spanning dat het bijna normaal voelt. op een gegeven moment kan verdriet zelfs comfortabel en veilig gaan voelen, niet omdat je graag ongelukkig bent, maar omdat het zo vertrouwd is geworden. en wanneer je dan eindelijk weer wakker wordt zonder dat zware gevoel, zonder meteen ergens bang voor te zijn of je zorgen te maken, voelt dat bijna onwerkelijk. alsof je ineens beseft dat het leven ook zo kan zijn. dat je niet iedere dag hoeft te beginnen met verdriet of onzekerheid. en misschien vind ik dat nog wel het mooiste aan deze lyric. dat er naast het verdriet om hoe het vroeger was, ook zoveel hoop en opluchting in zit. omdat je langzaam ontdekt hoe fijn het eigenlijk is om je gelukkig en emotioneel veilig te voelen. en dat je voor het eerst weer durft te hopen dat dit niet zomaar een tijdelijk gevoel is, maar dat het leven vanaf nu misschien vaker zo mag zijn.

“like i lived my whole life before the first light”

ik vind dit zo’n verdrietige maar tegelijkertijd ook hoopvolle manier om terug te kijken op een periode waarin je eigenlijk niet wist hoe anders het leven kon voelen. wanneer je zo lang gewend bent geweest aan verdriet en onzekerheid, besef je soms pas achteraf hoeveel invloed dat eigenlijk op je heeft gehad. ik kijk met zoveel begrip en ergens ook medelijden terug naar de persoon die ik toen was. niet omdat ze zwak was, maar omdat ze simpelweg niet beter wist. ze was zo gewend geraakt aan hoe het leven toen voelde, dat ze misschien niet eens doorhad dat het ook anders kon. en ik denk dat het mooiste aan deze lyric is dat het je eraan herinnert dat er na een donkere periode ook weer licht kan komen. dat het verdriet dat ooit je hele leven leek te bepalen, achteraf misschien gewoon het gedeelte van je verhaal was voordat het licht werd. en dat vind ik ergens zo'n geruststellende gedachte. omdat je midden in zo'n periode helemaal niet kunt voorstellen dat het ooit anders zal voelen. je weet niet wanneer het beter wordt en soms merk je niet eens dat het langzaam aan het veranderen is. totdat je op een dag terugkijkt en beseft dat je inmiddels op een plek bent waar je vroeger alleen maar op had kunnen hopen. en ergens doet het pijn om te beseffen hoeveel tijd je in dat donker hebt doorgebracht, maar tegelijkertijd ben ik zo dankbaar dat ik nu weet hoe het licht voelt. omdat ik nu kan terugkijken op die periode als een deel van mijn leven, in plaats van het gevoel te hebben dat het mijn hele leven is.

“darkness always finds you either way”

ik vind dit zo’n pijnlijke maar tegelijkertijd ook geruststellende manier om te beschrijven hoe het verleden je soms kan blijven achtervolgen, zelfs wanneer je inmiddels op een veel gelukkigere plek bent. omdat je misschien wel uit een donkere periode bent gekomen, maar dat niet betekent dat alle gevoelens en angsten die je toen had ineens verdwenen zijn. ik denk dat er ergens altijd een deel van mij bang zal blijven om terug te vallen in hoe ik me vroeger voelde. vooral omdat ik weet hoe makkelijk verdriet en angst weer vertrouwd kunnen gaan voelen en hoeveel moeite het soms kost om je goed te blijven voelen. en misschien maakt dat het soms juist zo moeilijk om volledig van het geluk te genieten. omdat je weet hoe het voelt om dat geluk kwijt te raken en ergens bang bent dat het opnieuw kan gebeuren. maar ik denk dat deze lyric me er ook aan herinnert dat het donker niet iets is waar je voortdurend voor hoeft weg te rennen. dat je best bang mag zijn om terug te vallen, zonder dat die angst betekent dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren. en dat een slechte dag niet meteen betekent dat je weer terug bent bij het begin. soms komen oude gevoelens gewoon even terug, en dat hoeft niet te betekenen dat alle vooruitgang die je hebt gemaakt verdwenen is. misschien gaat het er uiteindelijk ook niet om dat je nooit meer verdriet of angst voelt, maar dat je leert dat die gevoelens er mogen zijn zonder dat ze opnieuw je hele leven hoeven te bepalen.

“it creeps into the corners as the moment fades”

ik vind dit zo’n pijnlijke manier om te beschrijven hoe verdriet soms langzaam en bijna ongemerkt weer een plekje in je leven kan krijgen. niet omdat er iets ergs is gebeurd, maar soms juist wanneer een gelukkig moment voorbij is en je weer alleen bent met je eigen gedachten. ik herken heel erg hoe je na een ontzettend leuke dag ineens een soort leegte kunt voelen. alsof alle blijdschap en gezelligheid langzaam verdwijnen en er ruimte ontstaat voor gevoelens die je eigenlijk achter je dacht te hebben gelaten. vooral op momenten waarop ik wat minder goed voor mezelf zorg of simpelweg niet de energie heb om de dingen te doen die me normaal gesproken helpen, merk ik hoe makkelijk ik weer in oude gedachtepatronen terecht kan komen. hoe snel een paar dagen waarin ik me wat minder voel kunnen veranderen in het idee dat ik helemaal niets meer wil doen. en soms komen er zelfs gedachten naar boven dat ik het geluk dat ik net heb ervaren eigenlijk niet verdien. ik vind het zo verdrietig dat iets moois soms gevolgd kan worden door zulke negatieve gevoelens, alsof je jezelf er steeds opnieuw aan moet herinneren dat je ook gewoon gelukkig mag zijn. maar tegelijkertijd denk ik dat deze lyric ook laat zien dat je je verleden niet altijd volledig achter je kunt laten. dat oude angsten en gevoelens soms weer even opduiken, zonder dat dat betekent dat je opnieuw de persoon bent die je vroeger was. en misschien is dat wel het belangrijkste om te onthouden. dat het verdwijnen van een gelukkig moment niet betekent dat het geluk zelf verdwenen is, en dat het terugkomen van verdriet niet betekent dat je al het licht dat je hebt gevonden weer bent kwijtgeraakt.

“but after this i'm never gonna be the same and i am never going back again”

ik vind dit zo'n mooie en krachtige manier om te beschrijven hoe je na een moeilijke periode kunt beseffen hoeveel je eigenlijk bent veranderd. niet alleen omdat je je inmiddels gelukkiger voelt, maar vooral omdat je anders naar jezelf en het leven bent gaan kijken. ik denk dat ik nooit meer precies dezelfde persoon zal zijn als voordat ik alles heb meegemaakt, maar ergens wil ik dat ook helemaal niet. omdat ik inmiddels zoveel beter begrijp hoe belangrijk het is om goed voor mezelf te zorgen en mijn eigen gevoelens serieus te nemen. vroeger konden verdriet en angst soms mijn hele leven bepalen. alsof één slecht moment meteen betekende dat alles slecht was en ik daar vervolgens helemaal in bleef hangen. en hoewel ik die gevoelens nog steeds kan hebben, ben ik trots op hoe anders ik er tegenwoordig mee om kan gaan. dat ik verdrietig kan zijn zonder dat dat meteen al mijn gedachten en de rest van mijn leven hoeft over te nemen. en misschien vind ik dat nog wel het mooiste aan deze lyric. dat 'never going back again' voor mij niet betekent dat ik nooit meer een moeilijke periode zal meemaken, maar dat het een belofte aan mezelf is om niet meer op dezelfde manier met mezelf om te gaan. om voor mezelf te blijven zorgen, ook wanneer dat moeilijk is, en mezelf niet opnieuw volledig kwijt te raken in mijn eigen verdriet. ik weet dat ik niet altijd kan bepalen hoe ik me voel en dat er ongetwijfeld momenten zullen komen waarop het weer even donker wordt. maar ik kan wel blijven kiezen voor de dingen die me helpen om het licht terug te vinden. en misschien is dat uiteindelijk waar ik het meest trots op ben. niet dat ik nooit meer verdrietig ben, maar dat ik heb geleerd dat verdriet een deel van mijn leven mag zijn, zonder dat het opnieuw mijn hele leven hoeft te worden.

algemeen

ik vind first light misschien wel een van de mooiste en meest hoopvolle liedjes die ik ken. hoewel het nummer veel verwijst naar donkere periodes en verdriet, voelt het voor mij juist ontzettend positief. omdat het me eraan herinnert dat hoe donker het leven soms ook kan voelen, er altijd weer licht kan komen. en ik denk dat dat precies is wat me zo raakt aan dit nummer. dat het niet gaat over een leven waarin nooit meer iets misgaat, maar over het besef dat geluk altijd weer mogelijk is, zelfs wanneer je dat zelf een hele tijd niet meer hebt kunnen geloven.

voor mij staat dat eerste licht voor zoveel meer dan alleen gelukkig zijn. het staat voor rust, veiligheid, hoop en het gevoel dat je eindelijk weer een beetje jezelf begint terug te vinden. alsof je na een hele lange tijd eindelijk weer ruimte hebt om gewoon te leven, zonder dat alles voortdurend zwaar hoeft te voelen. en misschien vind ik dat nog wel het mooiste aan het nummer. dat het laat zien dat je niet voor altijd hoeft te blijven op de plek waar je ooit zo ongelukkig was. dat je opnieuw kunt beginnen, ook wanneer je niet precies weet hoe of wanneer het beter zal worden.

wanneer ik naar dit liedje luister, voel ik vooral een soort warmte en opluchting. bijna alsof er iets van mijn schouders valt. het geeft me een bevrijdend gevoel, omdat het me eraan herinnert dat het leven zoveel meer kan zijn dan de moeilijke periodes die je hebt meegemaakt. en dat vind ik zo'n geruststellende gedachte. dat hoe lang je ook in het donker hebt gezeten, dat niet betekent dat het daar altijd donker zal blijven. misschien weet je op dat moment nog niet waar het licht vandaan moet komen, maar dat betekent niet dat het er niet meer is. en ik denk dat dat uiteindelijk is wat first light voor mij zo bijzonder maakt. het is voor mij geen liedje over verdriet, maar juist over alles wat er na dat verdriet nog mogelijk is. over opnieuw beginnen, jezelf terugvinden en langzaam weer durven geloven dat er ook voor jou mooie dingen in het verschiet liggen. omdat hoe donker de tunnel soms ook lijkt, er aan het einde altijd weer licht kan zijn.