Ivy - Taylor Swift

“my pain fits in the palm of your freezing hand taking mine, but it’s been promised to another.”

ik vind het zo verdrietig hoe ze eindelijk iemand ontmoet die haar begrijpt op een manier waarop haar huidige partner dat nooit heeft gedaan. ergens wist ze al langer dat er iets ontbrak in haar relatie, maar ze durfde dat nooit toe te geven. en dan komt er iemand die haar pijn lijkt te begrijpen zonder dat ze die hoeft uit te leggen. maar het tragische is dat ze haar hand zelf al aan iemand anders heeft beloofd. ze heeft ooit bewust voor haar huidige partner gekozen en die belofte betekent nog steeds iets voor haar. alleen kan ze niet meer ontkennen wat ze bij die ander voelt, zeker niet wanneer die persoon ook in haar leven blijft. ze zit gevangen tussen een liefde waarvoor ze ooit heeft gekozen en een liefde die ze nooit had verwacht.

“i can’t stop you putting roots in my dreamland.”

ik vind de metafoor van de wortels zo mooi, omdat het laat zien hoe gevoelens langzaam kunnen groeien, zelfs wanneer je dat helemaal niet wilt. ze probeert haar verliefdheid op die ander te onderdrukken, omdat ze weet dat ze haar hart eigenlijk al aan iemand anders heeft beloofd. misschien vertelt ze zichzelf dat het niets betekent, dat het vanzelf wel overgaat en dat ze gewoon vrienden kunnen blijven. maar ondertussen neemt die persoon steeds meer ruimte in haar gedachten in. en ergens voelt ze zich daar schuldig over, alleen durft ze zelfs dat schuldgevoel niet helemaal toe te laten. want zodra ze erkent dat ze zich schuldig voelt, moet ze ook toegeven dat haar gevoelens voor die ander echt zijn. en misschien is dat nog wel het moeilijkste. dat ze zo graag trouw wil blijven aan de keuze die ze ooit heeft gemaakt, maar niet kan voorkomen dat iemand anders langzaam een plek in haar hart krijgt.

“my house of stone, your ivy grows and now im covered in you”

ik vind de tegenstelling tussen het stenen huis en de klimop zo mooi. het stenen huis staat voor de relatie die ze met haar huidige partner heeft opgebouwd. iets wat stevig en veilig voelde, een toekomst waarvoor ze zelf heeft gekozen en waarvan ze dacht dat die altijd zou blijven bestaan. maar ondertussen groeit er langzaam klimop over dat huis heen, alsof de gevoelens voor die ander steeds meer ruimte innemen in het leven dat eigenlijk al van iemand anders was. en het verdrietige is dat het huis er nog steeds staat. haar relatie is er nog, haar belofte is er nog, maar ondertussen begint ze te verlangen naar een toekomst met iemand anders. ze is bang dat die gevoelens alles kapot zullen maken wat ze heeft opgebouwd, maar tegelijkertijd kan ze niet ontkennen dat een deel van haar misschien wel wil weten hoe dat andere leven eruit zou zien. en misschien is dat wat deze metafoor zo pijnlijk maakt. dat iets wat zo mooi voelt, tegelijkertijd een bedreiging kan zijn voor iets waar je ooit met heel je hart voor hebt gekozen.

“he wants what’s only yours”

ik vind deze lyric zo verdrietig omdat haar huidige partner verlangt naar iets wat die ander haar wel kan geven, maar hij nooit helemaal heeft kunnen bereiken. hij wil degene zijn bij wie ze zich volledig begrepen voelt, bij wie ze terechtkan met haar verdriet en met wie ze alles kan delen. en misschien probeert hij dat ook oprecht, maar sommige mensen begrijpen je nu eenmaal op een manier waarop anderen dat niet kunnen. en dat betekent niet dat hij niet genoeg van haar houdt of dat hun relatie nooit echt is geweest. alleen heeft die ander inmiddels een emotionele verbondenheid met haar opgebouwd die ze bij haar huidige partner altijd een beetje heeft gemist. tegelijkertijd wil haar partner natuurlijk ook haar volledige liefde en toewijding, iets wat ze hem ooit zelf heeft beloofd. en misschien maakt dat het juist zo pijnlijk. dat hij nog steeds verlangt naar dezelfde liefde en verbondenheid, terwijl zij langzaam begint te beseffen dat een deel van haar hart inmiddels bij iemand anders ligt. en het verdrietigste is misschien wel dat hij niet eens weet dat hij iets aan het verliezen is.

“what would he do if he found us out?”

ik vind vooral het woordje ‘us’ zo interessant in deze lyric. omdat het suggereert dat er inmiddels iets tussen hen bestaat, ook al hebben ze hun gevoelens misschien nooit daadwerkelijk naar elkaar uitgesproken. ergens weten ze allebei dat hun band meer betekent dan alleen vriendschap, maar zolang niemand het hardop zegt, kunnen ze blijven doen alsof er niets aan de hand is. en misschien is dat juist wat het zo ingewikkeld maakt. dat er al een soort ‘wij’ bestaat, zonder dat ze ooit hebben afgesproken dat die er mag zijn. tegelijkertijd is ze ontzettend bang voor wat er zou gebeuren als haar huidige partner erachter komt. niet alleen omdat ze hem geen pijn wil doen en bang is om de relatie die ze samen hebben opgebouwd kwijt te raken, maar ook omdat ze dan misschien gedwongen wordt om daadwerkelijk een keuze te maken. en dat is precies wat ze probeert te vermijden. ze wil haar huidige leven niet verliezen, maar ze wil die ander ook niet kwijt. zolang niemand iets ontdekt, hoeft ze nog niet te beslissen wat haar gevoelens betekenen voor de toekomst. maar ergens weet ze waarschijnlijk ook dat ze niet voor altijd tussen die twee werelden kan blijven leven.

“he’s gonna burn this house to the ground”

ik vind het zo mooi hoe het huis uit de eerdere lyrics hier weer terugkomt, maar nu op een veel pijnlijkere manier. eerst stond het stenen huis voor de relatie en de toekomst die ze met haar huidige partner heeft opgebouwd, terwijl de klimop langzaam over de muren groeide. maar nu is ze bang dat datzelfde huis volledig in vlammen op zal gaan als hij ontdekt wat er tussen haar en die ander speelt. ik denk dat ze vooral bang is voor zijn woede en verdriet, omdat ze ergens heel goed begrijpt dat hij alle reden heeft om zich verraden te voelen. hij heeft haar vertrouwd en samen hebben ze iets opgebouwd waar ze ooit allebei in geloofden. en misschien is dat wat deze lyric zo tragisch maakt. dat ze niet alleen bang is voor zijn reactie, maar ook voor het verlies van alles wat dat huis vertegenwoordigt. want ook al begint ze gevoelens te krijgen voor iemand anders, dat betekent niet dat haar huidige relatie ineens niets meer voor haar betekent. ze houdt nog steeds vast aan de herinneringen, de liefde en de toekomst die ze ooit samen voor zich zag. en als dat huis eenmaal is afgebrand, kan ze niet zomaar terug naar hoe het vroeger was. misschien rouwt ze daarom ergens nu al om een leven dat ze nog niet eens verloren heeft.

“i’d live and die for moments that we stole on begged and borrowed time”

deze lyric laat zien hoeveel die kleine momenten met de ander inmiddels voor haar betekenen. misschien zijn het voor de buitenwereld gewoon onschuldige gesprekken, blikken die net iets te lang blijven hangen of momenten waarop ze samen lachen. niets wat meteen opvalt, maar voor hen betekent het zoveel meer. vooral ‘borrowed time’ is verdrietig, omdat het voelt alsof ze tijd leent die eigenlijk bij haar huidige relatie hoort. tijd en aandacht die ze ooit aan haar partner heeft beloofd, maar die nu steeds vaker worden ingenomen door iemand anders. en misschien voelt ze zich daar ook schuldig over, juist omdat die momenten haar zo gelukkig maken. ze weet dat ze eigenlijk afstand zou moeten houden, maar tegelijkertijd zijn het precies die kleine momenten waar ze steeds opnieuw naar verlangt. en ergens hoopt ze misschien dat die gestolen tijd ooit gewoon van hen mag zijn. dat ze niet meer hoeft te wachten op toevallige ontmoetingen of kleine momenten die niemand anders opmerkt, maar dat ze samen een leven kunnen hebben waarin hun liefde niet langer iets is wat ze moeten verbergen. en dat maakt het zo tegenstrijdig. dat ze haar huidige relatie niet wil verliezen, maar ondertussen steeds meer verlangt naar een toekomst waarin ze die ander niet meer hoeft te missen.

“so tell me to run. or dare to sit and watch what we’ll become and drink my husband’s wine”

deze lyric voelt bijna als een ultimatum aan de ander. ze vraagt hem om haar te vertellen dat ze moet wegrennen van haar huidige partner, om eindelijk voor hem te kunnen kiezen. alsof ze wacht tot hij durft uit te spreken wat ze allebei diep vanbinnen voelen, omdat ze zelf niet de moed heeft om die beslissing te nemen. maar als hij dat niet doet, daagt ze hem uit om te blijven en toe te kijken hoe haar leven met haar huidige partner verdergaat. om gewoon als vriend onderdeel te blijven van hun leven, gezellig aan te schuiven, met hen te lachen en de wijn van haar echtgenoot te drinken. alsof er niets tussen hen speelt, terwijl ze allebei weten dat hun gevoelens veel verder gaan dan vriendschap. en misschien maakt juist dat het woord ‘dare’ zo pijnlijk. want ze vraagt hem eigenlijk of hij het aankan om haar van dichtbij lief te hebben, terwijl hij moet toezien hoe ze haar toekomst met iemand anders opbouwt. hij moet dan accepteren dat hij wel een plek in haar leven heeft, maar niet de plek waarnaar hij verlangt. en ergens hoopt ze misschien dat hun gevoelens vanzelf verdwijnen als ze gewoon vrienden blijven, maar zolang ze elkaar blijven zien, bestaat ook de kans dat die alleen maar sterker worden. ze wil haar huidige relatie niet zomaar opgeven, maar tegelijkertijd lijkt een deel van haar te wachten tot de ander haar een reden geeft om dat toch te doen. en misschien is dat wel het verdrietigste. dat ze hem vraagt om een keuze uit te spreken die ze zelf niet durft te maken, terwijl geen van beide mogelijkheden zonder verdriet zal zijn.

“it’s a fire. it’s a goddamn blaze in the dark and you started it”

het vuur staat hier voor de gevoelens die inmiddels sterker zijn geworden. maar tegelijkertijd staat het ook voor het gevaar dat die gevoelens met zich meebrengen. eerder dreigde haar huidige partner het huis dat ze samen hebben opgebouwd af te branden als hij achter de waarheid zou komen, maar nu blijkt dat het vuur eigenlijk al veel eerder is begonnen. de ander is namelijk degene geweest die als eerste de mogelijkheid heeft uitgesproken dat ze misschien romantisch bij elkaar zouden passen. daarvoor konden ze hun verbondenheid misschien nog zien als een bijzondere vriendschap, maar vanaf dat moment werd het ineens iets wat daadwerkelijk zou kunnen bestaan. en misschien is dat wat ‘and you started it’ zo tegenstrijdig maakt. ergens is ze dankbaar dat hij haar heeft laten voelen hoe bijzonder hun band is, maar tegelijkertijd zit er ook frustratie in. want hij heeft een gedachte in haar hoofd geplant die ze nu niet meer kwijt kan. iets wat eerst misschien alleen een onuitgesproken gevoel was, is veranderd in een mogelijkheid waar ze steeds vaker naar verlangt. en ondertussen wordt dat kleine vlammetje steeds groter, tot het een vuur is geworden dat alles wat ze met haar huidige partner heeft opgebouwd zou kunnen vernietigen. ze wil niet dat haar bestaande leven in vlammen opgaat, maar kan ook niet ontkennen dat de ander degene is die dit vuur in haar heeft aangestoken. en misschien maakt dat het juist zo pijnlijk. dat dezelfde persoon die haar iets laat voelen waar ze zo naar heeft verlangd, ook degene is die onbedoeld haar hele wereld op zijn kop heeft gezet.

“it’s a war. it’s the goddamn fight of my life and you started it”

waar het vuur in de vorige lyric symbool stond voor haar steeds sterker wordende gevoelens en het gevaar dat die met zich meebrengen, staat de oorlog hier voor de innerlijke strijd die daardoor is ontstaan. ze vecht niet alleen tegen haar gevoelens voor de ander, maar ook tegen de situatie waarin ze terecht is gekomen. ze wil trouw blijven aan de partner met wie ze een leven heeft opgebouwd, maar tegelijkertijd kan ze niet stoppen met nadenken over de toekomst die ze misschien met iemand anders zou kunnen hebben. en dat maakt het zo’n moeilijke strijd, omdat er eigenlijk geen uitkomst lijkt te bestaan waarin niemand gekwetst wordt. als ze bij haar huidige partner blijft, moet ze misschien een liefde loslaten die haar op een bijzondere manier laat voelen dat ze begrepen wordt. maar als ze voor de ander kiest, verliest ze misschien alles wat ze samen met haar partner heeft opgebouwd. en juist daarom klinkt ‘you started it’ hier zo gefrustreerd. de ander was degene die als eerste uitsprak dat ze misschien romantisch bij elkaar zouden passen, en sindsdien kan ze die mogelijkheid niet meer uit haar hoofd krijgen. daarvoor kon ze hun verbondenheid misschien nog gewoon als vriendschap zien, maar nu moet ze voortdurend vechten tegen gevoelens en gedachten die ze liever niet had hoeven toelaten. en misschien is dat wel wat deze oorlog zo uitputtend maakt. dat ze niet vecht tegen iemand die ze haat, maar tegen twee verschillende toekomsten die allebei iets voor haar betekenen. en dat ze diep vanbinnen weet dat ze uiteindelijk niet allebei kan hebben.

“now i’m covered in you”

aan het einde keert de metafoor van de klimop weer terug, maar inmiddels heeft die een veel diepere betekenis gekregen. waar de gevoelens voor de ander eerst langzaam begonnen te groeien, zijn ze nu zo sterk geworden dat ze ze niet langer kan negeren. de klimop heeft zich steeds verder verspreid over het stenen huis, de relatie en het leven dat ze met haar huidige partner heeft opgebouwd. en hoewel dat huis er misschien nog steeds staat, is het niet meer hetzelfde als voorheen. de ander heeft haar namelijk niet alleen verliefd laten worden, maar haar ook laten ontdekken wat ze al die tijd in haar huidige relatie heeft gemist. en zodra ze dat eenmaal heeft gevoeld, kan ze niet zomaar terug naar hoe alles daarvoor was. misschien blijft ze uiteindelijk bij haar huidige partner, misschien kiest ze toch voor de ander, of misschien blijft ze nog lange tijd gevangen tussen die twee mogelijkheden. het liedje geeft daar geen antwoord op. en juist dat open einde maakt deze laatste woorden zo verdrietig. want welke keuze ze uiteindelijk ook maakt, de ander heeft inmiddels een plek in haar hart gekregen die ze niet zomaar kan uitwissen. ze kan proberen haar gevoelens te onderdrukken, afstand te nemen of haar bestaande leven voort te zetten, maar dat verandert niets aan het feit dat hij haar voorgoed heeft veranderd. de klimop is niet langer iets wat langzaam begint te groeien. ze is er inmiddels volledig door bedekt.