So Long, London - Taylor Swift

“pulled him in tighter each time he was drifting away. My spine split from carrying us up the hill”

ik vind dit zo’n pijnlijke manier om te beschrijven hoe het voelt wanneer iemand steeds verder van je af lijkt te staan. hoe meer afstand diegene neemt, hoe harder je probeert om hem dichtbij te houden. je blijft moeite doen, blijft hopen dat het weer wordt zoals eerst en probeert alles bij elkaar te houden. soms voelt het alsof de hele relatie op jouw schouders rust en dat alles uit elkaar zou vallen als jij even stopt met proberen. je bent zo bezig met die ander gelukkig maken dat je je eigen gevoelens steeds meer aan de kant schuift. en misschien is dat nog wel het verdrietigste eraan. dat je zo bang bent om iemand anders kwijt te raken, dat je onderweg langzaam jezelf verliest.

“how much sad did you think i had in me?”

ik vind dit zo’n verdrietige maar tegelijkertijd ook boze vraag. wanneer iemand je steeds opnieuw pijn doet en er maar vanuit gaat dat het allemaal wel meevalt. alsof je je aanstelt of het gewoon van je af moet kunnen zetten. terwijl diegene niet eens doorheeft hoeveel verdriet je eigenlijk al met je meedraagt, ook van dingen die daarvoor al zijn gebeurd. je probeert steeds opnieuw je grenzen aan te geven, maar toch wordt eroverheen gegaan. en misschien is het nog wel het pijnlijkst dat juist de persoon van wie je houdt niet lijkt te begrijpen hoeveel verdriet diegene je doet. je verwacht niet dat iemand al je problemen oplost, je wilt alleen dat diegene begrijpt dat het je echt raakt. dat je niet eindeloos alles kunt blijven verdragen.

“i stopped cpr after all it’s no use. the spirit was gone, we could never come to”

ik vind het zo verdrietig om te beseffen dat iemand nog steeds dezelfde persoon is, maar tegelijkertijd helemaal niet meer voelt als degene op wie je verliefd werd. je blijft zoeken naar de persoon die je ooit kende, in de hoop dat die ergens nog zit. je probeert gesprekken aan te gaan, oplossingen te vinden en alles weer te maken zoals het eerst was. maar op een gegeven moment besef je dat je iemand niet terug kunt veranderen naar wie die vroeger was. en dat je een relatie ook niet in je eentje kunt redden, hoe graag je dat ook wilt. ergens maakt het me boos dat iemand zo kan veranderen en dat ik degene ben die moet accepteren dat het nooit meer hetzelfde wordt. maar boven alles is het gewoon verdrietig. omdat je niet alleen iemand kwijtraakt, maar ook alles wat je dacht samen te hebben. en misschien is dat nog wel het moeilijkste, rouwen om iemand die er neigenlijk nog gewoon is.

“and i’m pissed of you let me give you all that youth for free”

ik vind dit misschien wel een van de pijnlijkste lyrics uit het hele nummer. omdat het niet alleen gaat over de tijd die je aan iemand hebt besteed, maar ook over alles wat je in die tijd bent kwijtgeraakt. juist in de jaren waarin je zorgeloos hoort te zijn, jezelf hoort te ontdekken en herinneringen hoort te maken, was je vooral bezig met verdriet en onzekerheid. en het maakt me boos dat iemand zoveel invloed kan hebben op hoe je naar jezelf kijkt, vooral wanneer je nog zo jong bent. dat iemand je zelfbeeld zo naar beneden kan halen dat je uiteindelijk anders naar liefde, vertrouwen en zelfs geluk gaat kijken. je kunt die jaren niet opnieuw beleven. je kunt niet teruggaan naar de persoon die je daarvoor was, hoe graag je dat soms ook zou willen. en misschien is dat wat me het meest raakt aan deze lyric. niet alleen dat je zoveel van jezelf hebt gegeven aan iemand die het niet waard was, maar dat diegene een deel van je jeugd heeft beïnvloed op een manier die je nooit meer ongedaan kunt maken. en dat voelt zo oneerlijk, omdat je toen eigenlijk gewoon een gelukkig meisje had moeten kunnen zijn.

“and you say i abandoned the ship, but i was going down with it. my white-knuckle dying grip”

ik vind dit zo’n pijnlijke manier om te beschrijven hoe het voelt wanneer een relatie langzaam uit elkaar valt en je zelf eigenlijk met die relatie mee kapotgaat. je blijft vasthouden aan iemand, niet omdat alles nog zo goed is, maar omdat je zo bang bent om diegene kwijt te raken. je blijft hopen dat het ooit weer wordt zoals vroeger en probeert met alles wat je hebt te voorkomen dat het uit elkaar valt. zelfs wanneer je merkt dat je er zelf steeds ongelukkiger van wordt. en dan is het zo oneerlijk wanneer jij uiteindelijk degene bent die weggaat en daar ook nog de schuld van krijgt. alsof niemand ziet hoeveel moeite je hebt gedaan om juist te blijven. je wilde helemaal niet opgeven, je wilde alleen dat het weer goed zou komen. maar op een gegeven moment moet je kiezen tussen blijven vechten voor iets wat je langzaam kapotmaakt of jezelf proberen te redden. en dat je uiteindelijk voor jezelf kiest, betekent niet dat jij degene bent die alles kapot heeft gemaakt.

“every breath feels like rarest air, when you’re not sure if he wants to be there”

ik vind dit zo’n pijnlijke manier om te beschrijven hoe benauwend liefde kan voelen wanneer je nooit zeker weet of iemand nog wel bij je wil zijn. het ene moment is iemand ontzettend lief en geeft diegene je het gevoel dat alles goed zit, en het volgende moment voelt diezelfde persoon ineens zo afstandelijk. je weet nooit waar je aan toe bent en begint daardoor steeds meer op je tenen te lopen. je bent constant bang om iets verkeerd te doen, omdat je niet weet of dat ervoor zorgt dat diegene weer afstand neemt. je gaat steeds meer bevestiging zoeken, omdat je zo graag wilt weten dat je nog geliefd bent. en zelfs wanneer je die bevestiging krijgt, duurt het nooit lang voordat de onzekerheid weer terugkomt. op een gegeven moment ben je zo gewend aan die spanning dat het bijna normaal begint te voelen. en misschien is dat nog wel het verdrietigste eraan. dat iets wat je veiligheid en rust zou moeten geven, juist zoveel angst veroorzaakt dat je die angst zelfs met je meedraagt wanneer de relatie allang voorbij is.

“i’m just mad as hell ‘cause i loved this place”

ik vind het zo pijnlijk om terug te kijken op iets wat je ooit zo ontzettend gelukkig maakte, maar uiteindelijk alleen nog maar verdriet lijkt op te roepen. vooral omdat het ooit echt mooi was. omdat iemand je op een manier kon begrijpen waarop bijna niemand anders dat kon en je bij diegene een soort warmte voelde die je niet zomaar ergens anders vond. en misschien maakt dat het juist zo moeilijk. dat je weet hoe gelukkig je ooit was, maar dat er uiteindelijk zoveel is gebeurd dat zelfs de herinneringen aan die blijdschap bijna verdwenen zijn. het maakt me boos dat iets waar je zoveel van hield uiteindelijk ook de reden kon worden dat je jezelf zo ongelukkig voelde. alsof al het verdriet de mooie momenten langzaam heeft overschaduwd.

“had a good run, a moment of warm sun. but i’m not the one”

tegelijkertijd zit er voor mij ook iets van acceptatie in deze woorden. dat je kunt erkennen dat iets ooit mooi en liefdevol was, zonder dat het betekent dat het voor altijd had moeten blijven. dat je niet de persoon voor iemand was, betekent niet automatisch dat er iets mis met je is of dat je niet genoeg was. soms passen twee mensen uiteindelijk gewoon niet bij elkaar, hoe graag je dat vroeger ook had gewild. en misschien is dat wel het moeilijkste om te accepteren. dat iemand je ooit zo gelukkig kon maken en je toch niet de juiste persoon voor elkaar was. maar ik denk dat er ook iets geruststellends in zit. dat je niet langer hoeft te zoeken naar wat je anders had moeten doen om genoeg te zijn. omdat je achteraf beseft dat hij eigenlijk ook niet de juiste persoon voor jou was.